Een snelle thuiskomst

De kerst is alweer voorbij. Hoog tijd voor een update. Inmiddels ben ik alweer bijna een week thuis, maar er moesten eerst nog wat hobbels worden genomen. Vrijdag stopte de antibiotica via het infuus en ging ik over op Bactrimel, een antibioticum dat ik ook tijdens en na de chemokuren gebruikte om infecties te voorkomen. Dit medicijn moet ik slikken tot alle slangetjes uit mijn lichaam zijn gehaald. Ook werd er een medicijn aan het lijstje toegevoegd dat blaaskramp tegengaat. De kinderuroloog kwam 's ochtends kijken hoe het met me ging. Ze bekeek de wond en verwijderde de drain. Drains verwijderen is niet mijn hobby, maar pijnlijk was het niet. De wond zag er heel rustig uit, er lekte helemaal geen wondvocht. 's middags was het druk. Eerst maakten we cupcakes, tot plezier van een dokter en een verpleegkundige. Daarna kwam mijn kinderoncoloog even langs. 'Heb je je pruik echt niet meer gedragen?', vroeg mijn arts. Dat heb ik inderdaad niet meer gedaan sinds de laatste controle. Ik ben er al aardig aan gewend. Net nadat ze weg was, kreeg ik opeens pijn. Met een knopje kon ik zelf extra medicatie toedienen via de epiduraal. Binnen een paar minuten was de pijn gelukkig weer weggetrokken. De verpleegkundige kwam kijken en zag een groot bloedstolsel in een katheter zitten. Ze besloot mijn blaas om 6 uur te gaan spoelen. Eigenlijk was het de bedoeling om zaterdag te beginnen met het spoelen van de blaas, maar er kon niet gewacht worden. Door bloedstolsels kunnen katheters verstopt raken, en als dat gebeurt, hebben we een probleem. Even later kwam er nog een kinderoncoloog binnen. Zij had me voor het laatst gezien tijdens de laatste spoedopname en was blij om me nu zo levendig en met kleur op mijn gezicht te zien. Aan het einde van de middag kwam de kinderurloog nogmaals langs. Toen ze hoorde dat ik die middag pijn had gehad en ze het bloedstolsel zag zitten, vroeg ze de verpleegkundige meteen spullen te pakken om te spoelen. De dokter spoot 50 milliliter steriel zout via de katheter mijn blaas in. Dat ging moeizaam, er zaten veel stolsels. Eigenlijk hoort het vocht via de andere katheter dan weer uit de blaas te lopen, maar dat deed het niet. De arts trok het vocht dan terug met de spuit, waarbij heel veel bloedstolsels meekwamen. Die handeling werd heel vaak herhaald, en steeds bleven de stolsels en het viezigheid komen. De dokter vroeg zich af of de katheters wel allebei in de blaas zaten en niet erbuiten. Uiteindelijk, na heel veel spoelen, liepen allebei de katheters weer goed en was het vocht helder. Vanaf toen werd het spoelen drie keer per dag gedaan en bij veel viezigheid nog vaker. Na dit gedoe had de vrijdag wel een leuke afsluiter, want ik kreeg leuk bezoek van mijn zus en haar gezin. Zaterdag beloofde een hele leuke dag te worden. Ook een beetje spannend, want de epiduraal zou stoppen, maar er stonden leuke dingen op de planning. Een anesthesist kwam de pomp van de epiduraal stilzetten. Binnen een paar uur zou de verdoving uitgewerkt zijn. Ik kreeg bezoek van een schrijfster, maar daarover misschien ooit meer... Mijn infuus was ondertussen weer gesneuveld. Het infuus in mijn voet ging dus, ondanks het koesteren, toch kapot. De paracetamol stond nog steeds via het infuus en zo zat ik dus na het stoppen van de ruggenprik zonder enige vorm van pijnstilling. Officieel moest er namelijk een arts toestemming geven om paracetamol in tabletvorm te geven en dat was nog niet gebeurd. Dat ging niet goed. Ik kreeg pijn. Ondertussen kreeg ik paracetamol en ook nog tramadol, maar dat kon de pijn al niet meer onderdrukken. De anesthesist werd gebeld en de dienstdoende arts kwam kijken. De anesthesist wilde me laten overbrengen naar de verkoeverafdeling. Daar konden ze, onder bewaking van bloeddruk en het zuurstofgehalte in mijn bloed, pijnstillers toedienen tot ik weer comfortabel was. Dan zou ze de epiduraal weer aanzetten en een nieuw plan bedenken. Even later was ik op de verkoever. De pijnstillers moesten via het infuus en dus kreeg de dokter de taak om een nieuwe te prikken. En, je raadt het misschien al, de eerste poging was mis. Ik prees de ader in mijn rechterarm maar weer aan en die werd, natuurlijk, weer in één keer aangeprikt. De medicatie werd toegediend en had vrijwel meteen effect. Er liep ook weer medicatie via de ruggenprik en er werd besloten om me elke 4 uur een injectie met sterke pijnstillers te geven. Ik kon weer terug naar 'mijn eigen' afdeling. Daar zat al sinds ik wegging bezoek op me te wachten. 'Ben je weer beter?', vroeg mijn nichtje bij terugkomst. Na nog twee rondes bezoek was de dag voorbij. De volgende dag werd opnieuw een poging gewaagd om de epiduraal te stoppen. Eigenlijk mocht hij niet langer blijven zitten dan tot vandaag, dus besloot ik samen met de anesthesist dat hij beter meteen verwijderd kon worden. Eerst werd mijn huid ontdaan van een heleboel pleisters en vervolgens werd het slangetje weggehaald. Daar voel je niets van. En, net als mijn broviac, afgeknipte vlecht en nog veel meer dingen die met mijn behandelingen te maken hebben, wilde ik die bewaren. Dat tot lichte verbazing van de arts, maar toen ik vertelde dat dit niet het enige aandenken is dat ik heb bewaard, begreep ze het wel. En waarom ook niet, zo vond ze. Een halve fles alcohol eroverheen en het ding kon in een zakje. Het ging goed, heel erg goed. Ik had geen pijn. Ik mocht weer voor het eerst uit bed en dat viel toch wel een klein beetje tegen. Ik had een heel slap linkerbeen. We besloten dat ik vanaf 12 uur 's nachts geen injecties meer zou krijgen, totdat ik er zelf om vroeg. Het was niet nodig. Ik werd de volgende ochtend wakker zonder pijn. Ik hoopte voorzichtig op ontslag uit het ziekenhuis. 'Medisch gezien kun je naar huis. Denk je dat dat lukt?', werd me even later door een arts gevraagd. 'Als het medisch gezien verantwoord is, dan durf ik het wel aan.' Ik ben wel wat gewend. Katheter- en wondverzorging kan prima thuis. Een verpleegkundige kwam ons alles uitleggen over het spoelen, de wondverzorging en de vervolgafspraak in januari. De zaalarts sprak met ons de medicijnen door. En toen konden we gaan, op weg naar huis, op weg naar kerst. Dit was het laatste wat nog moest gebeuren om mij zo gezond mogelijk door het leven te laten gaan. En hopelijk blijft dit, op de controles na, het laatste.

Een operatie en heel veel prikken

Een week na de goede uitslagen van de controles belde de kindernefroloog. Mijn nieren doen het goed en er was geen medicatie nodig. Afgelopen dinsdag werd ik opgenomen in de VU. Ik moest er om 14:00 uur zijn, dus kon ik in de ochtend nog even naar school. Eenmaal in het ziekenhuis kwam de arts nog één keer checken of ik op de hoogte was van de ingreep en de risico's die daarbij horen. Vervolgens kwam er iemand van het lab om kruisbloed af te nemen. Met kruisbloed kan getest worden of het donorbloed en het eigen bloed goed op elkaar reageren. De dokter verwachtte niet dat het nodig was om een bloedtransfusie te geven tijdens de operatie, maar wilde voor de zekerheid wel bloed hebben liggen. Na een lange vragenlijst en een onderzoek van de co-assistent was alles klaar voor de volgende dag. Om half zes 's ochtends werd ik wakker, zodat ik nog een beetje limonade kon drinken voordat ik de hele dag (of langer) nuchter moest zijn. Er was eigenlijk een kalmerend middel voorgeschreven, maar omdat ik niet bang of erg zenuwachtig was, hebben we die overgeslagen. Om kwart voor acht mochten we naar het operatiekamercomplex, waar ik al snel bedolven werd onder vragen over allergieën, eten en drinken en dat soort dingen. De anesthesist besloot in de wachtruimte vast een infuus aan te brengen. Voor de mensen die al een tijdje mijn blog lezen, zal het geen verrassing zijn dat het mislukte. Ik werd naar de operatiekamer gereden en aangesloten op de monitor. Ik stelde voor om het infuus in mijn rechterelleboog aan te brengen, aangezien dat het enige vat is wat altijd goed aangeprikt kan worden. Ik had gelijk, want poging twee was succesvol. Via het infuus kreeg ik een medicijn waardoor alles een beetje langs je heen gaat en dat je spieren verslapt. Daarna werd ik in een zittende houding geholpen en moest ik een beetje in elkaar duiken. Mijn moeder kreeg de taak om mij vast te houden, want mijn spieren waren slap en er was best wat kracht nodig om de naald erin te krijgen. Mijn rug werd eerst verdoofd. Ik heb al vaker verdoving gehad, dus dat was niet zo bijzonder. De epiduraal (ruggenprik) hebben ze nog nooit geplaatst toen ik wakker was, dus het was mijn eerste keer. Het was een naar gevoel. Volgens mijn moeder en de pedagogisch medewerkster zag ik heel wit en trilde ik helemaal. maar het belangrijkste is dat hij goed werkt, en dat doet 'ie. Daarna werd ik weer neergelegd op de operatietafel en werd het slaapmiddel toegediend. Ik werd wakker met veel slangetjes: twee infusen, twee katheters, een drain, de epiduraal en ik kreeg nog zuurstof. Al snel stond de kinderuroloog aan mijn bed om te vertellen dat de operatie goed was verlopen. Ze vroeg of het goed met me ging, maar meer dan een 'ja' kreeg ik er op dat moment niet uit, ik was nog helemaal van de wereld. Dat veranderde snel. Een paar minuten later kletste ik met de verpleegkundige en toen mijn moeder kwam, was ik alweer helemaal goed wakker. Één van de twee infusen mocht eruit. We besloten het infuus in mijn elleboog te verwijderen en het infuus in mijn hand te laten zitten. Toen het ene infuus net weggehaald was, begon het andere pijn te doen en rood te worden. Conclusie: infuus gesneuveld, er moest een nieuwe in. De anesthesist werd gebeld en waagde een poging in mijn onderarm. Na veel geklop had ze daar een ader gezien, maar het lukte helaas niet om die aan te prikken. Opnieuw mislukt dus. Er werd een andere anesthesist gebeld om mee te kijken. Hij vond geen goede aderen in mijn handen en armen. Aangezien ik nog een paar dagen in bed moet blijven, werd het infuus in mijn voet geplaatst. Dat infuus zat wel goed en hij doet het nog... volgens de kinderarts moeten we die koesteren, dus dat doe ik dan maar. Na twee uur prikken, voelen, pleisters plakken en kloppen, mocht ik terug naar de kinderafdeling (jaja, ik mag nog op de kinderafdeling). Ik voelde me goed, beter dan verwacht zelfs. De kinderuroloog was tevreden over de operatie en raadde me aan om in de avond wat limonade te proberen. Het was wel moeilijk om de blaas te bereiken. De dokter sprak zelfs over 'oorlogschirurgie'. Omdat ik veel medicijnen en vocht door het infuus krijg, was de nacht gevuld met piepende pompen. Als de zusters naar mijn buik of katheters willen kijken, moet de deken omhoog en ook dat haalt me soms uit mijn slaap. De katheters lopen wel goed en dat is belangrijk. Vandaag at ik weer iets. Dat ging soms gepaard met misselijkheid, maar ik hield alles wel binnen gelukkig. ik mag mijn bed nog niet uit totdat de epiduraal uit mijn rug is. Als dat ding verschuift, zal hij mijn onderbuik niet meer goed verdoven en ik vermoed dat dat niet zo prettig zal zijn. Zo lig ik dus weer op de afdeling waar ik in 2014 12 van de 18 chemokuren heb gekregen. Dat vind ik best een raar idee, maar het voelt nog steeds vertrouwd. Hoewel ik al 18 ben, zijn al mijn artsen in de VU kinderartsen. Het is nu de bedoeling dat ik ga herstellen en ga leren hoe de katheters verzorgd moeten worden. Ondertussen blijf ik mijn infuus natuurlijk koesteren, want anders zijn ze zo weer twee uur met me bezig.

Operatie, haar en uitslagen

De laatste keer dat ik dit blog bijwerkte, was het nog zomervakantie! Inmiddels ligt de herfstvakantie alweer een hele tijd achter ons en is de kerstvakantie zelfs alweer in zicht. Tijd dus voor een flinke update! Na de zomervakantie ben ik begonnen op het HBO. Er waren in eerste instantie wat problemen met de inschrijving, maar uiteindelijk lukte het dan toch en was ik officieel een student. Medisch gezien was het na de controle in het AMC erg rustig. In september was er wel een telefonische afspraak met de kinderuroloog, maar zowel zij als ik wist niet precies waarvoor die ingepland was: er waren geen vragen en er was ook geen nieuwe informatie over de komende operatie, waar ik al eens kort iets over schreef. Aan het begin van november, in mijn eerste toetsweek, was er voor het eerst weer contact met het ziekenhuis. De operatie moest gepland worden. Ik wil zo min mogelijk lessen missen en daarom hebben we ervoor gekozen om het net voor de kerstvakantie te doen. Ik mis maar één of twee dagen school, dus dat is erg mooi. Ik word, als alles volgens planning verloopt, opgenomen op dinsdag 15 december. De operatie zal de dag erna plaatsvinden. Voor de ingreep is een hele dag uitgetrokken en ik zal ongeveer een week in het ziekenhuis moeten verblijven. Tijdens de operatie waarbij de tumor verwijderd is, is per ongeluk een belangrijke zenuw geraakt en daar moet nu iets aan gedaan worden. Gisteren, op 26 november, was het weer eens tijd voor een bezoekje aan de VU. Het jaar daarvoor was ik daar op die dag bezig aan mijn laatste chemokuur. De oogarts was de eerste die me onderzocht. Dat onderzoek stelt altijd erg weinig voor, want met twee protheses is er niet veel te testen. De uitkomst was dan ook: 'je hebt mooie ogen'. Daarna kon ik bijna meteen doorlopen naar mijn kinderoncoloog. Daar werd van alles besproken, bekeken en beluisterd. Ook de plek waar in augustus de bobbel zat, werd nog grondig onderzocht, maar daar was niets afwijkends meer te voelen. Omdat ik mijn pruik had thuisgelaten, had de dokter alle tijd om mijn nieuwe haar eens wat beter te bekijken. Zo zag ze dat mijn haar krult, in tegenstelling tot het haar dat ik in 2014 verloor. Het is nu meer dan tien centimeter lang en het is pas voor het eerst geknipt. Mijn pruik ga ik opbergen, vanaf 26 november verberg ik mijn eigen haar niet meer. De VU, het ziekenhuis waar de behandelingen begonnen, had de primeur. Even later ging ik door naar het priklab. Daar gebeurde iets wat al heel lang niet meer is gebeurd: de naald zat in één keer goed! Een paar buisjes bloed armer ging ik vervolgens door naar de afdeling Radiologie voor het maken van longfoto's. Dat was zo gebeurd. Daarna had ik nog één afspraak op mijn lijstje staan. Ik moest namelijk nog wat vragen beantwoorden van de anesthesist. Naast een heleboel vragen, had zij ook een keuze voor me: een epiduraal (ruggenprik) of een pijnpompje? Dat was dezelfde keuze als bij de grote operatie aan mijn heup. Het ging toen helemaal mis met de ruggenprik, maar toch heb ik er nu weer voor gekozen, omdat de artsen zeggen dat het de beste optie is. Of het dit keer wel gaat werken, weten we niet, maar het valt in ieder geval te proberen. Als het toch niet blijkt te werken, gaan we alsnog over op het voor mij bekende pijnpompje. Na een bezoekje aan de kinderafdeling, waar ik heel blij werd ontvangen door de verpleegkundigen, zat mijn ziekenhuisdagje erop. Het wachten op de uitslag van de longfoto's zou tot morgenochtend duren. Vandaag was het 27 november. Een bijzondere dag. Ik vierde een feestje, omdat de laatste chemokuur precies een jaar geleden eindigde, maar ik wachtte ook op de uitslagen van de foto;s. Mijn oncoloog belde al vroeg en viel gelijk met de deur in huis: goed nieuws! 'yes!' Alles zag er goed uit en de bloeduitslagen waren ook in orde! Ik heb zelfs een record gebroken, want mijn HB is nog nooit zo hoog geweest. De waarden die betrekking hebben op de nieren worden volgende week nog bekeken door de kindernefroloog. En zo zijn we dus alweer een jaar verder na de laatste kuur. Een jaar waarin ik weer leerde lopen, mijn haar begon te groeien, ik doorging met school en waarin ik me meer dan ooit besefte hoe dankbaar ik ben dat het nu zo goed met mij gaat. De achttien chemokuren met al hun bijwerkingen, het verliezen van mijn haar, de operaties en alle andere dingen die er gedaan moesten worden, zijn tot nu toe niet voor niks geweest en hebben ervoor gezorgd dat ik langzaam kan kijken naar de toekomst. Ik hoop heel erg dat ik dat volgend jaar weer zal schrijven!

Extra spanning voor een extra foto

Naast vakantie vieren moest in de afgelopen weken ook twee bezoekjes brengen aan het ziekenhuis. Op 21 augustus moest ik in de VU zijn bij de kindernefroloog voor controle van mijn nieren. Dit was zo gebeurd, want omdat er pas nog bloed is afgenomen en een echo is gemaakt, hoefde de arts alleen maar naar de uitslagen te kijken. In november wordt nog wat extra bloed afgenomen en worden alle belangrijke waarden voor de nieren nog een keertje bepaald. De controle in het AMC was daarentegen wat uitgebreider dan normaal. De avond voordat ik me daar moest melden, ontdekte ik een bobbel op mijn rug. Dat hoort natuurlijk niet. Nadat ik röntgenfoto's van mijn bekken en longen had laten maken, had ik een kort gesprek met de dokter en onderzocht hij de bobbel. Hij stuurde me terug naar de röntgenafdeling om voor de zekerheid een foto te laten maken. De mogelijkheid bestaat dat de kanker daar naar uitzaait en dat moet natuurlijk worden uitgesloten. Eenmaal weer in de spreekkamer werd ik begroet door mijn orthopeed die erg vrolijk was. Mijn longen, bekken én rug zagen er goed uit! Verder was de arts tevreden over hoe het bewegen van mijn heup gaat en vond hij dat het lopen goed ging. Zo maakte ik het net voor het begin van mijn nieuwe studie dus nog even spannend. Maar, uiteindelijk is alles helemaal goed en daar gaat het om!

Leuk nieuws

De laatste keer dat ik op het wereldwijde web schreef over mijn belevenissen was op 10 mei. Over mijn gezondheidstoestand is er sindsdien eigenlijk niets te melden. Het gaat goed, heel erg goed! Maar er is wel iets anders dat ik gewoon even MOET melden. In mijn laatst geschreven update had ik het over 'power for my exams', doelend op de examens die verspreid over mei, juni, juli en augustus zouden plaatsvinden. Ik moet nog één examen maken, maar tot mijn grote blijdschap kreeg ik een aantal weken geleden al te horen dat ik hoe dan ook geslaagd ben. Zelfs als ik een 1 zou halen voor mijn laatste toets, dan staan er nog geen onvoldoendes op mijn eindlijst! Ik heb dus nu eventjes vakantie voordat ik in september ga studeren aan het HBO. Deze maand staat er veel leuks op mijn planning, maar ook de ziekenhuisbezoekjes ontbreken niet. Op 21 augustus moet ik me melden in de VU voor wat onderzoeken door de kindernefroloog. In het AMC mag ik me vier dagen later melden voor controle van zowel mijn bekken als mijn longen. Zodra er uitslagen zijn, zal ik dit natuurlijk weer even melden. Ik hoop dat iedereen geniet van de vakantie. Ik wens jullie allemaal heel veel mooie, fijne en leuke momenten toe!

Rennen tegen kinderkanker

In nederland krijgen ieder jaar ruim vijfhonderd kinderen kanker. Met chemotherapie, operaties en bestraling moet deze ziekte te lijf worden gegaan om kans te hebben op genezing. Gelukkig is 75 procent van de kinderen met kanker na vijf jaar nog in leven. Helaas betekent dit wel dat één op de vier kinderen toch nog overlijdt aan kanker. Ook de kinderen die het wél overleven ondervinden vaak langdurig de gevolgen van de zware behandeling: schade aan het hart en de nieren, gehoorschade en soms zelfs onvruchtbaarheid. De eerste vijf naar na de behandeling blijven erg spannend, want tot die tijd weet niemand of de kanker ook echt wegblijft. Wie mijn belevenissen in het afgelopen anderhalf jaar een beetje gevolgd heeft, weet dat de behandeling zwaar was. Het zou zó mooi zijn als daar verandering in zou komen! Het zou zo fijn zijn als kinderen in de toekomst wat minder heftige behandelingen hoeven te ondergaan, zij een betere prognose hebben en ze minder gevolgen hebben op de lange termijn! KiKa financiert onderzoek naar kinderkanker en wil bovenstaande doelen bereiken: een betere behandeling en een betere prognose. Voor al deze onderzoeken is veel geld nodig en daarom worden jaarlijks veel acties georganiseerd, waaronder de Run for KiKa. Op 28 juni loopt mijn tweelingzus ook mee in Rotterdam. Het zou natuurlijk ontzettend mooi zijn als zo veel mogelijk mensen haar sponsoren en zo hun steentje bijdragen aan het onderzoek naar kinderkanker. Via onderstaande link kun je haar sponsoren: http://www.runforkika.nl/ashley-frank bij 'Anders' kun je zelf een bedrag invullen. Het zou fijn zijn als deze link verspreid wordt en KiKa dit jaar weer veel geld ophaalt! Samen maken we het verschil.

twee ziekenhuizen in één klap

Donderdag was het 7 mei. Vorig jaar bracht ik deze dag slapend op de operatietafel door, dit jaar was ik die dag eveneens in het ziekenhuis, maar volledig bij bewustzijn en alleen maar voor controle. Donderdag moesten we ons melden in zowel het AMC als het VUmc. In het AMC zou bekeken worden hoe de wond van de operatie die drie weken geleden plaatsvond, geneest. Die controle was zo gebeurd en na nog geen tien minuten stonden we weer buiten. De wond is rustig en helemaal dicht! We kregen te horen dat de controle van mijn bekken al minder vaak hoeft plaats te vinden. Één keer per half jaar moeten er foto’s gemaakt worden en verder niets meer. Maar, durf ik dat wel aan? Heb ik genoeg vertrouwen om de controles af te bouwen? Vertrouwen is er nog lang niet, mijn gezondheid heeft me in de steek gelaten op een levensbedreigende manier. Maar toch durf ik de controles af te bouwen, simpelweg omdat mijn artsen dat durven. Als zij ook maar enige twijfel uitgesproken zouden hebben, zou ik extra controles eisen. De controle van de longen vindt overigens nog wel om de 3 maanden plaats. Na het korte AMC-avontuur was de VU aan de beurt. Er moest eerst even bloed worden geprikt, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Er werd weer misgeprikt, maar de prikmevrouw wilde niet zomaar opgeven. Na haar meerdere malen gezegd te hebben dat ik het echt geen probleem vond om nogmaals geprikt te worden, wat buisjes verwisselen en wat geschuif met de naald, moest ze erkennen dat het mislukt was en werd mijn andere arm ontbloot. Zoals meestal het geval is, was poging 2 wel succesvol en kon ik door naar de oncoloog. Daar werden de nodige vragen beantwoord en er werd een kort lichamelijk onderzoek uitgevoerd. Op de vraag hoe het staat met het groeien van mijn haar, heb ik geantwoord door mijn pruik af te zetten, wat een enthousiaste reactie ontlokte bij de dokter. Zelf ben ik nog helemaal niet zo enthousiast over mijn haar en dat maakt dat ik in het openbaar nog altijd mijn pruik draag. Hoe lang ik dit zal blijven doen, weet ik niet, maar momenteel voelt het nog niet goed. Onze volgende bestemming was de afdeling radiologie, er moesten namelijk nog longfoto’s gemaakt worden. De uitslag ervan zouden we ’s middags of de volgende dag telefonisch te horen krijgen van mijn oncoloog. Na de foto’s namen we plaats in de wachtkamer van de kinderuroloog. Tijdens de operatie vorig jaar is mijn blaas geraakt en daardoor beschadigd. De arts heeft twee voorstellen gedaan voor een operatie, waar ik me de komende weken over mag buigen. Het zijn allebei relatief grote ingrepen met een herstelperiode van drie tot vier weken. Dat betekent dat ik nog niet klaar ben met alle medische handelingen en dat is erg jammer, maar ik wil altijd zo gezond en normaal mogelijk zijn en daar moet je nu eenmaal iets voor over hebben. Details over de operatie zal ik schrijven zodra ik precies weet wat er gaat gebeuren, jullie vermoeien met details van allebei de operaties lijkt me een slecht plan. De volgende ochtend kon de kinderoncoloog me het goede nieuws vertellen dat de longfoto er perfect uitzag. Ander positief nieuws is dat mijn nieren weer in staat zijn om zonder hulp van medicatie het magnesiumgehalte in mijn bloed op peil te houden. De nieren regelen het magnesiumgehalte in het bloed, maar bij mij was er al sinds chemokuur 4 een lek, waardoor die waarde telkens te laag was. Ik heb daarom bijna een jaar lang extra magnesium geslikt en ben vanaf januari begonnen dat af te bouwen. De medicijnen zijn al bijna twee maanden gestopt en dat lijkt tot nu toe dus goed te gaan. De komende weken staan in het teken van examens, de eerste begint morgen al. Nu dus even geen ‘power for a flower’, maar ‘power for my exams’.